Historia

Wolna od lodu oaza, odsłaniająca skaliste podłoże Antarktydy na powierzchni ok. 1000 km2, została odkryta przez kmdr ppor. Davida E. Bungera podczas wyprawy marynarki wojennej USA w 1947 r. pod dowództwem adm. Richarda E. Byrda. Dziewięć lat później, na brzegu jeziora Figurowego, ZSRR zbudował stałą stację o nazwie Oazis (66°16′29″S, 100°45′00″E). W 1958 r. stacja, składająca się z dwóch drewnianych budynków (ok. 20 m2 każdy) i kilku mniejszych zabudowań, została przekazana Polsce (formalnie w grudniu 1958, technicznie w styczniu 1959) i nazwana imieniem polskiego geofizyka, meteorologa i polarnika, prof. Antoniego B. Dobrowolskiego.

W kolejnych latach Polska zorganizowała, przy wsparciu logistycznym Radzieckiej Ekspedycji Antarktycznej (REA), trzy ekspedycje badawcze, trwające po kilka tygodni, co zaowocowało szeregiem publikacji naukowych dotyczących podstawowych parametrów pól potencjału geofizycznego i meteorologii. W 1987 r., około 200 m na zachód od Stacji im. Dobrowolskiego, REA zbudowała kilka nowych zabudowań i nazwała je „Oazis 2”. Od tego czasu Stacja im. Dobrowolskiego pozostaje w hibernacji, i była tylko sporadycznie odwiedzana przez różne zespoły (ostatni jak dotąd to Australijska Dywizja Antarktyczna w 2010 r. oraz rosyjski Instytut Arktyki i Antarktyki w 2017/2018). Na terenie lub w pobliżu stacji znajdują się dwa obiekty wpisane na listę historycznych miejsc i pomników w Antarktyce (HSM): nr 49 – „Filar w Oazie Bungera” oraz nr 10 – „Obserwatorium Stacji Oazis”.

Powyżej: Wyprawa Antarktyczna Polskiej Akademii Nauk do Stacji im. A.B. Dobrowolskiego 1978/1979